Zasada in dubio contra proferentem

W razie sprzeczności treści umowy z wzorcem umowy strony są związane umową (art. 385 § 1 KC). Wzorzec umowy powinien być sformułowany jednoznacznie i w sposób zrozumiały. Co więcej, postanowienia niejednoznaczne tłumaczy się na korzyść konsumenta (art. 385 § 2 KC). 

Do wymagań tych należy doręczenie wzorca drugiej stronie przy zawarciu umowy, a Od dnia 10 sierpnia 2007 r. istnieje wymóg doręczenia wzorca umowy drugiej stronie jeszcze przed zawarciem umowy. Nie spełnia tego wymagania "odesłanie" w tekście umowy zawieranej z konsumentem do wzorca, które nie może zastąpić doręczenia go drugiej stronie w stanie możliwym do normalnego zapoznania się "przy zawarciu umowy" oraz "przed zawarciem umowy. Niedopełnienie wskazanych warunków powoduje, że nie dochodzi do zawarcia umowy "z użyciem wzorca" (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 1 marca 2017 r., IV CSK 285/16, LEX nr 2308321).

Nawet jednoznacznie ustalony na podstawie reguł językowych sens oświadczenia woli nie zwalnia sądu w procesie jego wykładni od uwzględnienia innych dyrektyw interpretacyjnych.

Wątpliwości interpretacyjne, niedające się usunąć w drodze ogólnych zasad wykładni oświadczeń woli, powinny być interpretowane na niekorzyść autora tekstu umowy wywołującego wątpliwości. Strona, która korzysta z faktycznej swobody formułowania tekstu umowy, ponosi bowiem ryzyko jego niejasnej redakcji (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 24 marca 2017 r., I CSK 443/16, LEX nr 2297407).